باندهای بولینگر

باندهای بولینگر اندیکاتوری تکنیکال هستند که نشان می‌دهند قیمت‌ها نسبتاً بالا (اشباع خرید) هستند یا نسبتاً پایین (اشباع فروش). این اندیکاتور در اوایل دهه 1980 توسط تحلیلگر بازار، جان بولینگر (John Bollinger)، ابداع شد و از پرکاربردترین ابزارهای تحلیل تکنیکال به شمار می‌رود.

نحوه محاسبه باندهای بولینگر

این اندیکاتور از سه خط تشکیل شده است:

• باند میانی: یک میانگین متحرک ساده (SMA)، معمولاً 20 دوره‌ای (SMA 20).
• باند بالایی: باند میانی به‌علاوه دو انحراف معیار.
• باند پایینی: باند میانی منهای دو انحراف معیار.

انحراف معیار نشان می‌دهد که قیمت‌ها تا چه اندازه حول میانگین خود نوسان می‌کنند. وقتی نوسان‌پذیری کم است، باندها به قیمت نزدیک‌اند و با افزایش نوسان‌پذیری، از یکدیگر فاصله می‌گیرند.

مثال: اگر میانگین 20 روزه یک سهم 100 دلار و انحراف معیار آن 2 دلار باشد، باند بالایی در 104 دلار و باند پایینی در 96 دلار قرار دارد. اگر پس از یک دوره پرتلاطم انحراف معیار دو برابر شود و به 4 دلار برسد، باندها تا 108 و 92 دلار باز می‌شوند.

اهمیت باندهای بولینگر برای معامله‌گران

باندهای بولینگر حرکات قیمت را در بستر مناسب خود قرار می‌دهند. قیمتی که نزدیک باند بالایی است، در مقایسه با معاملات اخیر نسبتاً بالاست و قیمتی که نزدیک باند پایینی است، نسبتاً پایین. با این حال، این وضعیت به‌خودی‌خود سیگنال معاملاتی نیست: در روندهای قوی، قیمت می‌تواند مدت‌ها در امتداد یکی از باندها حرکت کند. بسیاری از معامله‌گران به «فشردگی» (Squeeze) نیز توجه می‌کنند؛ مرحله‌ای که در آن باندها به‌شدت به هم نزدیک می‌شوند، زیرا دوره‌های کم‌نوسان اغلب با حرکات قوی‌تری دنبال می‌شوند. مانند هر اندیکاتور دیگری، باندهای بولینگر در ترکیب با ابزارهای دیگر، مانند RSI یا الگوهای قیمتی، بهترین کارایی را دارند.