سیاست نرخ بهره پایین

سیاست نرخ بهره پایین به چه معناست؟

سیاست نرخ بهره پایین همه اقداماتی را در بر می‌گیرد که یک بانک مرکزی با آن‌ها سطح نرخ بهره ارز خود را کاهش می‌دهد یا پایین نگه می‌دارد. این سیاست با نام‌های سیاست پولی آسان‌گیرانه، تسهیلی یا انبساطی نیز شناخته می‌شود و به سیاست‌گذارانی که از آن حمایت می‌کنند «کبوتر» (Dove) گفته می‌شود. این سیاست نقطه مقابل سیاست نرخ بهره بالا است.

اهداف و آثار

هدف اصلی معمولاً مقابله با تورم منفی (دفلاسیون) از طریق افزایش حجم پول در گردش است. بانک مرکزی همچنین می‌خواهد سرمایه‌گذاری را تشویق کند، زیرا وام‌ها به پول ملی ارزان‌تر می‌شوند. برای مثال، اگر نرخ بهره یک وام 100,000 دلاری از 6 درصد به 2 درصد کاهش یابد، هزینه سالانه بهره از 6,000 دلار به 2,000 دلار می‌رسد و پروژه‌هایی که پیش‌تر به‌صرفه نبودند ممکن است اکنون سودآور شوند.

پس از بحران مالی 2008، بانک‌های مرکزی در مقیاسی گسترده مداخله کردند و نرخ‌های بهره را سال‌ها پایین نگه داشتند تا از اقتصاد حمایت کنند و مانع رکودی عمیق‌تر شوند. نرخ‌های بهره پایه تا نزدیک صفر کاهش یافتند و برخی بانک‌های مرکزی، از جمله بانک مرکزی اروپا (ECB)، بانک ملی سوئیس و بانک مرکزی ژاپن، حتی برای مدتی نرخ بهره منفی اعمال کردند. بسیاری از آن‌ها همچنین در مقیاس وسیع اوراق قرضه خریدند (تسهیل کمی یا QE). از جمله خطرات یک دوره طولانی پول ارزان می‌توان به افزایش بدهی‌ها، حباب قیمت دارایی‌ها و در نهایت تورم بالاتر اشاره کرد.

اهمیت آن برای معامله‌گران

نرخ بهره پایین معمولاً ارز را تضعیف می‌کند، زیرا سرمایه‌گذاری در آن بازده کمتری دارد. چنین ارزهایی اغلب برای تأمین مالی معاملات کری ترید (Carry Trade) استفاده می‌شوند؛ در این معاملات، معامله‌گران با ارزی کم‌بهره وام می‌گیرند و در ارزی با بازده بالاتر سرمایه‌گذاری می‌کنند. پول ارزان معمولاً از شاخص‌های سهام نیز حمایت می‌کند. در معاملات فارکس و CFD، سطح نرخ بهره بر سواپ پوزیشن‌هایی که شب‌هنگام باز می‌مانند اثر می‌گذارد؛ به همین دلیل، نشانه‌های کاهش نرخ بهره با دقت دنبال می‌شوند.