تنوع‌بخشی

تنوع‌بخشی چیست؟

تنوع‌بخشی (Diversification) به معنای پخش کردن ریسک یک سبد دارایی (پرتفوی) میان چند دارایی است. معامله‌گر به‌طور هم‌زمان در ابزارهای مختلف، برای مثال سهام یا جفت‌ارزها، موقعیت‌های سفته‌بازانه دارد که باید تا حد ممکن همبستگی کمی با یکدیگر داشته باشند. به این ترتیب ریسک میان چند دارایی توزیع می‌شود و سبد به‌صورت گسترده در بازار سرمایه‌گذاری شده باقی می‌ماند، به‌طوری که نتیجه کلی دیگر به یک موقعیت واحد وابسته نیست.

نقش همبستگی

همبستگی نشان می‌دهد که قیمت دو ابزار تا چه اندازه با هم حرکت می‌کنند؛ مقیاس آن از مثبت 1 (حرکت همیشگی در یک جهت) تا منفی 1 (حرکت همیشگی در جهت‌های مخالف) است. موقعیت‌ها تنها زمانی سبد را متنوع می‌کنند که همبستگی آن‌ها پایین باشد؛ موقعیت‌هایی که همبستگی بالایی دارند، مانند یک موقعیت بزرگ رفتار می‌کنند.

مثال: معامله‌گری یک موقعیت فروش (Short) در EUR/JPY باز می‌کند. از دیدگاه تنوع‌بخشی، باز کردن یک موقعیت فروش دیگر در CHF/JPY منطقی نیست، زیرا این دو جفت‌ارز معمولاً حرکت بسیار مشابهی دارند. هر دو معامله در اصل شرطی بر تقویت ین ژاپن هستند و در نتیجه ریسک به‌جای پخش شدن، دو برابر می‌شود. یک موقعیت در بازاری غیرمرتبط، تنوع بسیار بیشتری ایجاد می‌کند.

اهمیت آن برای معامله‌گران

تنوع‌بخشی ریسکی را که از ابزارهای منفرد ناشی می‌شود کاهش می‌دهد، اما نمی‌تواند ریسک‌هایی را که کل بازار را تحت تأثیر قرار می‌دهند از بین ببرد. همبستگی‌ها نیز در طول زمان تغییر می‌کنند و در بحران‌های بازار، یعنی زمانی که بسیاری از دارایی‌ها هم‌زمان افت می‌کنند، معمولاً افزایش می‌یابند. بنابراین معامله‌گران باید همبستگی‌ها را به‌طور منظم بررسی کنند و ریسک کل موقعیت‌های باز را در چارچوب مدیریت ریسک و مدیریت سرمایه خود محدود کنند. برخلاف هجینگ که یک ریسک مشخص را با یک موقعیت مخالف خنثی می‌کند، تنوع‌بخشی ریسک را میان منابع مختلف پخش می‌کند. برای سرمایه‌گذاران بلندمدت، تنوع‌بخشی مکمل مهمی برای خرید و نگهداری است.