اوراق قرضه

اوراق قرضه می‌تواند از سوی یک شرکت یا یک دولت منتشر شود. ناشر این اوراق نقش بدهکار را می‌پذیرد تا سرمایه قرض بگیرد. خریدار این اوراق بهادار با درآمد ثابت، بستانکار می‌شود و حق دارد اصل پول قرض‌داده‌شده را به همراه سود دریافت کند. برخلاف سهام، اوراق قرضه شرکتی خریدار را به مالک مشترک شرکت تبدیل نمی‌کند، بلکه حق دریافت اصل پول را در قالب یک ورقه بهادار به او می‌دهد، به علاوه سودی که بهای در اختیار گذاشتن سرمایه است. به بیان دیگر، بدهکار با پرداخت سود به بستانکار جبران می‌کند؛ این سود معمولاً به شکل پرداخت‌های منظم کوپن پرداخت می‌شود.

با این حال، این حق به معنای تضمین نیست. اگر ناشر دچار مشکلات مالی شود، پرداخت سود و بازپرداخت اصل ممکن است با تأخیر انجام شود، کاهش یابد یا به کلی از دست برود (ریسک نکول). به همین دلیل ناشرانی که اعتبار ضعیف‌تری دارند، باید نرخ بهره بالاتری نسبت به وام‌گیرندگانی پیشنهاد کنند که بسیار امن تلقی می‌شوند.

اوراق قرضه را می‌توان پیش از سررسید نیز خرید و فروش کرد و قیمت آن‌ها نوسان دارد. مهم‌ترین عامل، سطح کلی نرخ بهره است: وقتی نرخ‌های بازار بالا می‌رود، قیمت اوراق موجود با کوپن پایین‌تر کاهش می‌یابد و وقتی نرخ‌های بازار پایین می‌آید، قیمت آن‌ها افزایش پیدا می‌کند. به همین دلیل بازار اوراق قرضه به تصمیم‌های بانک‌های مرکزی و تغییر انتظارات تورمی واکنش شدیدی نشان می‌دهد.

اوراق قرضه دولت آلمان (Bund) چیست؟

بوندها (Bundesanleihen) اوراق قرضه دولتی هستند که جمهوری فدرال آلمان منتشر می‌کند. این اوراق با نرخ سود ثابت و معمولاً با سررسیدهایی حدود 10 تا 30 سال منتشر می‌شوند و سالی یک بار سود می‌پردازند. این اوراق عموماً سرمایه‌گذاری کم‌ریسک به شمار می‌روند و معیاری برای نرخ بهره در منطقه یورو هستند. از آنجا که در بورس پذیرفته شده‌اند، برای همه قابل دسترس هستند و می‌توان آن‌ها را آزادانه از طریق بانک‌ها و بروکرها معامله کرد. معامله‌گران اغلب حرکت قیمت بوندها را از طریق قرارداد آتی یورو-بوند (Euro-Bund Future)، یکی از نقدشونده‌ترین قراردادهای آتی نرخ بهره در جهان، دنبال و معامله می‌کنند.