سیاست نرخ بهره بالا

سیاست نرخ بهره بالا چیست؟

سیاست نرخ بهره بالا همه اقداماتی را در بر می‌گیرد که یک بانک مرکزی با آن‌ها سطح نرخ بهره ارز خود را افزایش می‌دهد یا در سطحی بالا نگه می‌دارد. این سیاست با نام‌های سیاست پولی سخت‌گیرانه، محدودکننده یا انقباضی نیز شناخته می‌شود و به سیاست‌گذارانی که از آن حمایت می‌کنند «شاهین» (Hawk) گفته می‌شود.

اهداف و آثار

هدف اصلی معمولاً مهار تورم از طریق کند کردن رشد حجم پول در گردش است. سیاست نرخ بهره بالا همچنین سرمایه‌گذاری را کند می‌کند تا از داغ شدن بیش از حد اقتصاد جلوگیری شود: شرکت‌ها و اشخاص باید برای وام‌های جدید انتظار هزینه بهره بالاتری داشته باشند. برای مثال، اگر نرخ بهره یک وام تجاری 100,000 دلاری از 4 درصد به 7 درصد برسد، هزینه سالانه بهره از 4,000 دلار به 7,000 دلار افزایش می‌یابد و برخی سرمایه‌گذاری‌های برنامه‌ریزی‌شده دیگر به‌صرفه نخواهند بود. افزون بر این، بانک مرکزی می‌خواهد از خروج سرمایه به سمت ارزهای دیگری که نرخ بهره بالاتری از پول ملی دارند جلوگیری کند.

نمونه‌ای شناخته‌شده، فدرال رزرو آمریکا به ریاست پل ولکر است که در اواخر دهه 1970 و اوایل دهه 1980 نرخ‌های بهره را به سطوح بی‌سابقه رساند تا تورم دورقمی را مهار کند. خطر چنین سیاستی این است که رشد اقتصادی را بیش از حد مهار کند و به رکود بینجامد.

اهمیت آن برای معامله‌گران

نرخ بهره از قوی‌ترین عوامل حرکت نرخ ارز است. افزایش نرخ بهره – یا حتی انتظار آن – معمولاً سرمایه را جذب می‌کند و به تقویت ارز کمک می‌کند. در معاملات فارکس و CFD، سطح نرخ بهره همچنین تعیین‌کننده سواپ است؛ یعنی هزینه یا اعتبار تأمین مالی برای پوزیشن‌هایی که شب‌هنگام باز می‌مانند. از سوی دیگر، شاخص‌های سهام ممکن است تحت فشار قرار گیرند، زیرا اعتبار گران‌تر می‌شود و سودهای آینده با نرخ بالاتری تنزیل می‌شوند. به همین دلیل، اعلامیه‌های بانک‌های مرکزی، مانند تصمیمات FOMC، رویدادهای کلیدی به شمار می‌روند.