ایمن‌سازی پوزیشن

یک پوزیشن زمانی ایمن‌شده (یا پوشش‌داده‌شده) به شمار می‌آید که معامله‌گر بتواند آن را بدون خطر زیان نگه دارد؛ کاری که در میان معامله‌گران به «ریسک‌فری کردن» معامله نیز معروف است. این اصطلاح طیف گسترده‌ای از روش‌ها را در بر می‌گیرد، اما هدف معمولاً یکسان است: ماندن در بازار با پوزیشنی که دیگر هیچ سرمایه‌ای را در معرض خطر قرار نمی‌دهد.

روش‌های ایمن‌سازی پوزیشن

• فروش بخشی از پوزیشن: معامله‌گر بخشی از پوزیشن را با سود می‌بندد. سودی که از این فروش جزئی محقق می‌شود، ریسک باقی‌مانده بقیه پوزیشن تا حد ضرر را پوشش می‌دهد.
• انتقال حد ضرر به قیمت ورود: پوزیشن همچنین زمانی ایمن‌شده تلقی می‌شود که حد ضرر به قیمت ورود منتقل شده باشد؛ به چنین حد ضرری اغلب حد ضرر سربه‌سر (Break-Even Stop) گفته می‌شود.
• پوزیشن مخالف: روش دیگر، گرفتن پوزیشنی در جهت مخالف در بازار یا ابزار دیگری است؛ برای مثال خرید اختیار فروش (Put Option) روی سهامی که معامله‌گر در اختیار دارد.

مثال: معامله‌گری 200 سهم را به قیمت 50 دلار می‌خرد و حد ضرر را روی 45 دلار قرار می‌دهد؛ بنابراین ریسک اولیه 1,000 دلار است (200 × 5 دلار). قیمت به 55 دلار می‌رسد و معامله‌گر 100 سهم را می‌فروشد و 500 دلار سود محقق می‌کند. 100 سهم باقی‌مانده هنوز تا حد ضرر 500 دلار ریسک دارند؛ دقیقاً به اندازه سودی که پیش‌تر به دست آمده است. اگر حد ضرر فعال شود، نتیجه معامله تقریباً صفر خواهد بود؛ اگر قیمت به رشد خود ادامه دهد، سهام باقی‌مانده همچنان سود می‌کنند.

اهمیت برای معامله‌گران

ایمن‌سازی پوزیشن به معامله‌گران امکان می‌دهد در یک معامله امیدوارکننده باقی بمانند، بدون این‌که نگران زیان احتمالی باشند. با این حال، «بدون ریسک» در عمل محدودیت‌هایی دارد: گپ‌های قیمتی و لغزش قیمت (Slippage) ممکن است باعث شوند حد ضرر در قیمتی بدتر از قیمت برنامه‌ریزی‌شده اجرا شود و هزینه‌های معاملاتی نیز از نتیجه می‌کاهند. حد ضرری که خیلی زود به قیمت ورود منتقل شود نیز ممکن است با نوسانات عادی قیمت فعال شود؛ در این باره به قواعد حد ضرر مراجعه کنید.

ایمن‌سازی یک معامله باز را نباید با هجینگ به معنای گسترده‌تر آن اشتباه گرفت؛ در هجینگ، صندوق‌ها، شرکت‌ها و معامله‌گران کل پرتفوی یا ریسک‌های تجاری خود را، معمولاً با استفاده از مشتقات، در برابر حرکات نامطلوب قیمت محافظت می‌کنند.